Bir insan muz kabuğuna basıp kaydığında, ayakları yerden kesilene kadar her şey normaldir. O salisede beden, bütün asaletiyle havada yatay durur; düşüş, ağırbaşlılığın intiharıdır. Komik, ciddiyetin yerçekimine yenik düştüğü o kısa andır. Komik olan, düşerken hâlâ saygın görünmeye çalışandır.
Koca ayaklı bir palyaçoya ya da kafasına daracık bir şapka geçirmiş bir adama bakarken göz, kafanın büyüklüğüyle kumaşın küçüklüğünü karşılaştırır; matematik tutmaz, beyin bu hataya hafif bir panikle, bir kahkahayla karşılık verir. Beklentiyle gerçek arasındaki makas açıldığında, zihin şaşırır ve güler. Komik, uyumsuzluğun dansıdır.
En ciddi toplantıda bir midenin guruldaması, tam sessizlik anında kontrolsüz bir hapşırık; beden, ruhun en gergin anında onu satar, kendi ilkel sesini çıkarır. Komik, ruhun tüm disiplinine rağmen bedenin isyan bayrağını çektiği andır. En son ne zaman bedenin, sen en saygın halindeyken seni sattı?
komik için burada olmayan bir anlam var mı? Ekle — yeterince akım alırsa sözlüğe girer.
// her ziyaretçi tek bir anlamı öne çıkarabilir.